ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ

Κριτικες Βιβλιων και Προτασεις για Διαβασμα

Βιβλιοκριτική - Προηγούμενο Βιβλιοκριτική - Επόμενο





Βιβλιοκριτική - Κριτική βιβλίου ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ - ΛΙΟΝΕΛ ΣΡΙΒΕΡ (LIONEL SHRIVER) - Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ - Κατηγορία ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ

Συγγραφέας: ΛΙΟΝΕΛ ΣΡΙΒΕΡ (LIONEL SHRIVER)
Εκδόσεις: ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Σελίδες: 680
Τιμή: 7.00
Κατηγορία: ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
Έτος έκδοσης: 2015
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ - ΛΙΟΝΕΛ ΣΡΙΒΕΡ (LIONEL SHRIVER) (Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ - ΛΙΟΝΕΛ ΣΡΙΒΕΡ (LIONEL SHRIVER) (Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ - ΛΙΟΝΕΛ ΣΡΙΒΕΡ (LIONEL SHRIVER) (Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ - ΛΙΟΝΕΛ ΣΡΙΒΕΡ (LIONEL SHRIVER) (Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ - ΛΙΟΝΕΛ ΣΡΙΒΕΡ (LIONEL SHRIVER) (Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ



‘’Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν’’: Τώρα δικαίως κάποιοι θα αναρωτηθούν: Μα χρυσή μου, μανούλα έγινες, είναι δυνατόν στη παρούσα φάση να διαβάζεις ΑΥΤΟ το βιβλίο; Κι όμως αγαπητοί φίλοι, τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται. Ναι, μπορεί τώρα να ξανασχολούμαι με αυτό το βιβλίο λόγω της κριτικής που γράφω αυτή τη στιγμή, η αλήθεια είναι όμως ότι το είχα διαβάσει αρκετά χρόνια πριν, τώρα το ξεφύλλισα απλά για να το φρεσκάρω. Όποτε όμως κι αν το είχα διαβάσει αλλά και όποτε ο καθένας το διαβάσει, παραμένει όχι απλά ένα εξαιρετικό βιβλίο αλλά ίσως ένα μοναδικό ψυχογράφημα και μια μελέτη πάνω στη σχέση μάνας-γιου που θα πρέπει να τεθεί προς ανάλυση από πολλούς ψυχολόγους και ειδικούς.

Η ιστορία αφορά την Ίβα και την ιδιόρρυθμη σχέση με τον γιο της Κέβιν καθώς η ίδια από τη πρώτη στιγμή της γέννησης του δεν αισθάνθηκε να ξυπνάει μέσα της το μητρικό φίλτρο. Δεν αισθάνθηκε ότι αγαπάει αυτό το παιδί και φυσικά ούτε εκείνος το αισθάνθηκε. Η τεταμένη αλληλοκαταστροφική σχέση τους ολοκληρώθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο όταν εκείνος δολοφόνησε 7 συμμαθητές του, μια καθηγήτρια και τον υπάλληλο της σχολικής καντίνας πριν κλείσει τα 16 χρόνια του. Κι όλα αυτά χωρίς να αισθανθεί το παραμικρό.

Είναι πραγματικά τρομερά δύσκολο να περιγράψω με λίγα λόγια τι ακριβώς λέει το βιβλίο καθώς η ουσία δεν είναι το έγκλημα καθεαυτό, ούτως ή άλλως αυτό γίνεται εξαρχής γνωστό οπότε γνωρίζουμε την κατάληξη πριν ακόμη διαβάσουμε την εισαγωγή. Τι γίνεται όμως με τους λόγους που οδήγησαν σε αυτό; Πώς γίνεται μια μάνα να μην αισθάνεται τίποτα για το παιδί της; Είναι ίσως περίπλοκο και κάπως αφύσικο να το καταλάβει αυτό ο μέσος άνθρωπος, πόσο μάλλον μια γυναίκα που μόλις έγινε ή είναι ήδη μαμά ή κάποια που θέλει πολύ να αποκτήσει παιδί. Πώς γίνεται να μπεις στην ιδιοσυγκρασία αυτής της γυναίκας και να τη δικαιολογήσεις, ακόμη και να την καταλάβεις που γέννησε ένα τέτοιο παιδί, που εκ γενετής σχεδόν φαινόταν τόσο διαφορετικό. Παρά τα υπερβολικά όμως γεγονότα και συμβάντα, η αλήθεια και η αποκαθήλωση της διαταραγμένης προσωπικότητας είναι πιο κοντά στη πραγματικότητα απ’όσο φανταζόμαστε.

Η Ίβα λοιπόν σήμερα, μετά τα όσα τραγικά συμβάντα προηγήθησαν, γράφει επιστολές στον άντρα της προσπαθώντας να αναλύσει όλα τα γεγονότα αλλά και να βρει στα έγκατα της ψυχής της την αιτία για όλη την καταστροφή που εμμέσως η ίδια προκάλεσε. Σε μια εποχή που ακούμε όλο και πιο συχνά από νέες γυναίκες ότι δεν επιθυμούν να κάνουν οικογένεια και παιδιά είτε γιατί είναι άλλες οι προτεραιότητες του είτε επειδή απλά δε νιώθουν ακόμη έτοιμες, στην ίδια όμως εποχή που από μια ηλικία κι έπειτα όλοι, γνωστοί και άγνωστοι ρωτούν πότε θα κάνεις οικογένεια, χωρίς να γνωρίζουν τα εκ των έσω, απλά και μόνο γιατί γι’αυτούς θα είναι η ολοκλήρωση της ζωής, σε περίπτωση αρνητικής απάντησης η έκφραση αποδοκιμασίας από μεριάς του συνομιλητή είναι ολοφάνερη, πόσο μάλλον όταν υπάρχουν και λόγοι που στελεχώνουν αυτή την άποψη. Όταν φυσικά δεν έχουμε μάθει ότι η ελευθερία και η βούληση του κάθε ανθρώπου είναι προσωπική υπόθεση και ο καθένας οφείλει να παίρνει μόνος του τις αποφάσεις για τη ζωή του, ορισμένοι άνθρωποι δέχονται τέτοια πίεση από τον περίγυρο να αποδείξουν κάτι που δεν είναι που πολλές φορές εσφαλμένα οδηγούν τα πράγματα σε τελείως διαφορετικό δρόμο. Υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα γονέων που αδιαφορούν προς τα παιδιά τους, γονέων που καλώς ή κακώς ποτέ δεν ήταν και δε θα είναι έτοιμοι να γίνουν γονείς κι αυτό δεν είναι πάντοτε κακό καθώς αν έχεις ξεκαθαρίσεις τις απόψεις σου, έχεις την ευθύνη των πράξεων σου και δεν θεωρείσαι υπόλογος για τίποτα. Σε αντίθετη όμως περίπτωση, όταν ένας άνθρωπος κατόπιν πιέσεως κάνει πράγματα που στην πραγματικότητα δε θέλει, τα αποτελέσματα μπορεί να μην είναι τόσο τραγικά όπως στο συγκεκριμένο βιβλίο, είναι όμως μεγάλο φορτίο σε αυτούς που πλήττονται από τις πράξεις του χωρίς να φταίνε.

Στη παρούσα περίπτωση, η Σράιβερ με μια μοναδική δεξιοτεχνία έχει αποτυπώσει στο χαρτί μια καθόλα συγκλονιστική ιστορία της πιο ακραίας περίπτωσης σχέσης γονιού-παιδιού με τις ευθύνες να αποδίδονται το ίδιο και στους δύο. Αφενός η Ίβα φαίνεται ως ένας άνθρωπος που ποτέ δεν αισθάνθηκε πραγματικά την ανάγκη να γίνει μάνα, αφετέρου ο Κέβιν παρουσιάζεται, ίσως αρκετά υπερβολικά αλλά με ψήγματα αλήθειας πίσω του, ως το τερατούργημα που εκείνη δημιούργησε και που της το ξεπληρώνει μέρα με τη μέρα όλα αυτά τα 16 χρόνια που έζησαν μαζί μέχρι την τελική πράξη του δράματος. Θα μπορούσαν ίσως τα πράγματα να είναι διαφορετικά; Κανείς δε το ξέρει και κανείς ίσως δε μπορεί με βεβαιότητα να πει ποιος έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη για όσα έγιναν.

Η Σράιβερ νομίζω ότι έγραψε μακράν ένα από τα καλύτερα βιβλία των τελευταίων δεκαετιών καθώς, πέραν των όποιων ίσως υπερβολών, αποτυπώνει σε εκπληκτικό βαθμό την πιο ακραία περίπτωση ενδοοικογενειακού μίσους και ενδότερων απόκρυφων αλληλοκατηγοριών που δεν έχουν ως στόχο να δείξουν στον άλλο τα λάθη του αλλά να εξακολουθούν να τον πληγώνουν κάθε ώρα της ημέρας. Αυτά φυσικά που αναφέρω είναι πολύ λίγα μπροστά σε ό,τι περιγράφεται μέσα στο βιβλίο, και θα ήθελα άλλες τόσες σελίδες για να τα αναλύσω όλα. Νομίζω ότι το πιο σωστό είναι ο κάθε αναγνώστης να το διαβάσει για να βρει τα κοινά ή όχι σημεία που θα τον κάνουν να ταυτιστεί με την ιστορία.

Εν κατακλείδι, το βιβλίο είναι άξιο θαυμασμού και ενδιαφέροντος για πολύ μεγάλη συζήτηση και σίγουρα, ακόμη κι όσοι δεν εγκρίνουν τα όσα διαδραματίζονται, δε θα κατακρίνουν το ταλέντο αλλά και την ιδέα της συγγραφέως. Με απλά λόγια, διαβάστε το!!!


Βιβλιοκριτική για το βιβλίο ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ από τον/την χρήστη: ΜΑΡΙΑ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ


Σχόλια επισκεπτών για αυτήν την κριτική βιβλίου:

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτήν την κριτική.

Γίνε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτήν την κριτική







Δείτε επίσης:
Greece Vacation Search
Καλοκαιρινες Διακοπες
Φυσικοθεραπεια
Σύνδεση με την Βιβλιοκριτική